yu, nopo kowe kok ndremimil dewe? ayo kene nggosip! soal alda to? iyo yu, artis-artis rasane pancen uripe rumit yo? padahal kurang opo jal? duit turah-turah. karepe opo yo mesti keturutan. jan jan.

tapi yo kuwi mungkin sing diarani wong-wong tuwo yen menungso urip ki sawang sinawang.
rumput tetangga selalu lebih hijau. iyo rak yu? mungkin mergo iku, banyak orang yang mengingini rumput yang lebih hijau bersedia mengorbankan banyak. duh.

kadang nganti lali kabeh pilihan iku rak nduwe konsekuensi dewe-dewe. yen ngerti konsekuensine wis pasti pas milih yo ati-ati, dipikir tenanan. ra kesusu njur kesikut. yo yen cuman salah gawul terus bisa memperbaiki diri, lha yen wis salah kedaden koyok mbak alda kuwi? waduh waduh.

ndak yo yen ora edan ra keduman yo yu?

Nasib, nasib. Maksud hati datang pagi-pagi ke sini biar ketemu konco-konco, lah kok ternyata sudah sepi. Orang-orang pada ke mana to? Wiji, Nita, Mas Mantri, Ndoro Bei? Tumben mereka ndak nongkrong trus ngerumpi di sini. Padahal aku pengen dengerin crito-crito je. Aku pengen ngobrol mbek konco-konco.

Yen ndak onok sopo-sopo ngene, aku kan kesepian, atiku ngungun. Apa maneuh aku wis suwe ndak kepayon. Ndak ada kliyen, ndak ada konco. Duwit gak ono. Konco ilang. Ajur, ajur …

Pancen saiki wis meh taun baru. Mendekati musim presi suwe. Opo konco-konco yo wis prei yo? Terus podo mudik ning ndesane dewe-dewe? Lah kok aku ditinggal. Aku durung iso muleh amergo durung kepayon. Duwitku durung cukup kanggo muleh, tilik anak, simbok, lan bapak ning Tayu.

Ning yen tak pikir-pikir, jan-jane aku ki bejo lo. Aku rumongso bejo amergo isih diparingi kesehatan. Masih bisa jalan-jalan. Masih bisa terima kliyen. Coba yen nasibku koyok Mbak Alda penyanyi top, kancane Nita, kae. Apa ya ndak ngenes. Lah wong wedok ayu, kaya, ngetop, pergaulane kelas elit, kok carane mati koyok ngono?

Dek mbiyen kae, aku sempet nonton tipi ning hotel karo kliyenku. Aku liat ono gambare Mbak Alda. Aduh mesake tenan. Ngenes. Awake biru-biru. Bengkak. Terus akeh bekas jarum suntik. Aku mikir, kok iso koyok ngono to? Apa ndak eman-eman gitu lo?

Aku yo krungu penyiar tipi crito, ibune Mbak Alda juga ditangkep pak pulisi karena jarene menipu. Embuh piye carane ngapusi. Pokoke ono hubungane karo mobil lan utang piutang. Lah kok persualan numpuk-numpuk to? Wis ditinggal anake, eh malah urusan karo pak pulisi. Jan, eman tenan.

Aku dadi mikir, opo uripe mereka poro artis itu abot banget yo, nganti ndak iso diatasi lewat cara normal? Kenapa harus pakai obat-obatan, nyuntik, lan sapanunggalane. Apa mereka kuwi begitu cupet pikire, ndak bisa melihat cahaya di ujung lorong, sampai harus melarikan diri dari kenyataan? Oalah, artis, artis …

Yen wis ngene, aku rumongso beruntung isih diparingi urip karo Gusti Allah …

Lho ya kalo bareng mandi tok ya ndak apa-apa to Yu, nah kalo masuk kamar mandi bareng tapi ndak mandi itu saya yang ciloko, ndadak iso-iso ditarik bayaran nanti. Kan sama itu dengan tidur bareng ngono. Kalo tidur saja, merem, ndak peteng garap-garap ya ndak apa-apa juga toh. Pikirane wong-wong kui sama situ saja kan yang pancene cocomeo ngono.

Prasangka opo ngono kui lho Yu yang berbahaya menurutku. Opo-opo kok yang “kayaknya” lantas dibikin jadi “memang begitu”. Padahal buktinya ndak ada. Apa-apa kok cuma kira-kira, lantas jadi omongan wong sak kampung. Enak apa diomongi wong sak kampung, terus ngomongnya pake bisik-bisik gitu, sambil lambenya mecucu, matanya mendelik. Rusak pancene.

Wis sana mandi, ini sabun sama anduknya, nyoh kutangmu sekalian. Wong kutang kok digletak sembarangan. Yu….iki kutang opo tudung saji sih?

Lumpur Sidoarjo, Ji? Wah, aku ora ngerti. Aku belum pernah dolan sampe Sidoarjo. Waktu aku kecil dulu, Bapak memang pernah ngajak aku dolan ke arah ngetan, tapi paling banter ya cuma sampe Ngawi, ke deket ndesamu itu, Ji. Biasane Bapak terus ngajak aku duduk di alun-alun, di bawang wit ringin. Jajan pecel, pake krupuk urang. Wah, uenak tenan Ji.

Tapi aku memang pernah denger kliyenku ngomongin soal lumpur. Yah maklumlah, kliyenku kan macem-macem. Yang suka pake baju sapari atau batik ijo lumut itu kan ngaparat, Ji. Itu yang suka nganterin aku sampai di ujung gang. Nah, dia itu pernah cerita soal lumpur Sidoarjo yang bikin mumet itu katanya. Ning aku yo ndak mudeng.

Aku itu cuma tahu soal lumpur yang dikeluarkan pria-pria itu setelah mereka ngebor aku. Hihihihi…kowe ngerti maksudku kan, Ji? Itu juga lumpur. Itu barang yang bikin mereka seneng, tapi kadang bikin jengkel juga. Lah pliket je. Aku jadi mbayangin, gimana risihnya orang-orang di Sidoarjo yang kelelep lumpur lebih banyak dari aku itu. Pasti ndak cuma jengkel, tapi juga misuh-misuh ndak keruan, ya? Wis jan trembelane.

Aku setuju Ji sama kowe. Kalau bener seperti yang kamu bilang, orang-orang yang ngebor di Sidoarjo itu mestinya disuruh nyiduk lumpur sampe abis. Terus lumpurnya ditimbun di rumahnya yang gedong magrong-magrong itu. Biar dia ikut merasakan betapa ndak enaknya kloloten lumpur. Biar dia ndak merasa kepinter, adigang adigung adiguno. Mentang-mentan kuwoso lan duwe duwit.

Ning kowe rasah sedih, Ji. Gusti Allah ora sare kok. Aku percoyo kuwi. Kabeh tumindak manungso ki mesti ono balesane. Kuwi jenenge karma, Ji. Sopo sing nandur, mesti bakal ngunduh wohe. Koyo judul buku kae lo, Ji. Siapa menuai angin, menuai badai. Ngono Ji. Mungkin ora saiki, mungkin ora sesuk. Ning aku percoyo mbesuk-mbesuk Gusti Allah paring balesan marang wong sing gawe rakyat sengsara.

Wis ah, aku arep adus disik, Ji. Tulung ambilkan anduk karo sabun kuwi. Kowe arep adus bareng aku opo? Widih, lah kok nyimut ….

Eh Yu Dar, situ ngerti soal lumpur-lumpuran Sidoarjo ndak? Itu lho yang katanya ngebor metune lumpur. Trus lumpurnya bikin susah wong akeh. Saya kan ndak mudeng soal bor-boran gitu, tak kira kalo ngebor gitu ya keluarnya air, itu juga harus disedot nganggo pompa. Trus sak iki malah dibangun tanggul ngono, mbuh pirang kampung kelelep kui. Dikira orang-orang kampung itu lele semua apa? kok rumahnya direndem lumpur.

Kapan itu baca berita juga katanya yang punya gawean itu perusahaannya orang gedean. Mestinya kan kalo jadi orang gedean ngono rak pinter Yu, lha kok malah bikin susah orang banyak to? Paling tidak kan dia bisa mbayar orang pinter biar usahanya lancar ngono toh Yu? Apa orang gedean sama orang pinter yang disewa kui yo pancene modal ndobos tok?

Lha piye ora ndobos, sudah berapa bulan itu lumpur muntub-muntub. Mestinya itu yang punya gawean kan rak diprotesi orang-orang yang rumahnya kelelep. Opo ya ra krungu? Mending kalo cuma nggrundel, lha kalo sampe nyumpahi? Opo ra wedi kui, opa ya bisa tidur nyenyak kayak kita-kita ini itu yang punya gawean?

Saya mbayangken gini Yu. Sekarang kan itu yang punya gawean kan sekarang ndak pernah ngambili hasil bor-borannya? Dibiarin aja gitu. Lha nanti kalo ternyata itu lumpur laku dijual, mesti dia petakilan trus daerah lumpurnya dipageri, dijaga tukang kepruk, sambil teriak-teriak, ini lumpur saya.

Wis jan ra mudeng blas saya itu. Eh Yu, katanya ada yang mau nyantet yang bikin gara-gara itu, bener tah? Kalo saya ya ndak bakal tak santet itu orangnya. Saya malah ngasih gayung ke orang itu, suruh saja nyiduki lumpur itu sampe bersih, trus suruh bawa pulang ke rumahnya. Piye Yu?

« Halaman SebelumnyaHalaman Berikutnya »