Yu Darmi


Srengenge angslup. Gerimis, sepi. Aku ijen, kesepian, hiks.

Nita, Wiji, Ndoro Bei, lan Mas Mantri ke mana yo? Oalah, nasib … nasib ….

Dodol ra payu, luwih becik aku muleh wae menyang Tayu …

Trembelane, iki sopo sing pasang pengumuman???? Ayo ngaku …. Hwasyuuu tenan!

Nasib, nasib. Maksud hati datang pagi-pagi ke sini biar ketemu konco-konco, lah kok ternyata sudah sepi. Orang-orang pada ke mana to? Wiji, Nita, Mas Mantri, Ndoro Bei? Tumben mereka ndak nongkrong trus ngerumpi di sini. Padahal aku pengen dengerin crito-crito je. Aku pengen ngobrol mbek konco-konco.

Yen ndak onok sopo-sopo ngene, aku kan kesepian, atiku ngungun. Apa maneuh aku wis suwe ndak kepayon. Ndak ada kliyen, ndak ada konco. Duwit gak ono. Konco ilang. Ajur, ajur …

Pancen saiki wis meh taun baru. Mendekati musim presi suwe. Opo konco-konco yo wis prei yo? Terus podo mudik ning ndesane dewe-dewe? Lah kok aku ditinggal. Aku durung iso muleh amergo durung kepayon. Duwitku durung cukup kanggo muleh, tilik anak, simbok, lan bapak ning Tayu.

Ning yen tak pikir-pikir, jan-jane aku ki bejo lo. Aku rumongso bejo amergo isih diparingi kesehatan. Masih bisa jalan-jalan. Masih bisa terima kliyen. Coba yen nasibku koyok Mbak Alda penyanyi top, kancane Nita, kae. Apa ya ndak ngenes. Lah wong wedok ayu, kaya, ngetop, pergaulane kelas elit, kok carane mati koyok ngono?

Dek mbiyen kae, aku sempet nonton tipi ning hotel karo kliyenku. Aku liat ono gambare Mbak Alda. Aduh mesake tenan. Ngenes. Awake biru-biru. Bengkak. Terus akeh bekas jarum suntik. Aku mikir, kok iso koyok ngono to? Apa ndak eman-eman gitu lo?

Aku yo krungu penyiar tipi crito, ibune Mbak Alda juga ditangkep pak pulisi karena jarene menipu. Embuh piye carane ngapusi. Pokoke ono hubungane karo mobil lan utang piutang. Lah kok persualan numpuk-numpuk to? Wis ditinggal anake, eh malah urusan karo pak pulisi. Jan, eman tenan.

Aku dadi mikir, opo uripe mereka poro artis itu abot banget yo, nganti ndak iso diatasi lewat cara normal? Kenapa harus pakai obat-obatan, nyuntik, lan sapanunggalane. Apa mereka kuwi begitu cupet pikire, ndak bisa melihat cahaya di ujung lorong, sampai harus melarikan diri dari kenyataan? Oalah, artis, artis …

Yen wis ngene, aku rumongso beruntung isih diparingi urip karo Gusti Allah …

Lumpur Sidoarjo, Ji? Wah, aku ora ngerti. Aku belum pernah dolan sampe Sidoarjo. Waktu aku kecil dulu, Bapak memang pernah ngajak aku dolan ke arah ngetan, tapi paling banter ya cuma sampe Ngawi, ke deket ndesamu itu, Ji. Biasane Bapak terus ngajak aku duduk di alun-alun, di bawang wit ringin. Jajan pecel, pake krupuk urang. Wah, uenak tenan Ji.

Tapi aku memang pernah denger kliyenku ngomongin soal lumpur. Yah maklumlah, kliyenku kan macem-macem. Yang suka pake baju sapari atau batik ijo lumut itu kan ngaparat, Ji. Itu yang suka nganterin aku sampai di ujung gang. Nah, dia itu pernah cerita soal lumpur Sidoarjo yang bikin mumet itu katanya. Ning aku yo ndak mudeng.

Aku itu cuma tahu soal lumpur yang dikeluarkan pria-pria itu setelah mereka ngebor aku. Hihihihi…kowe ngerti maksudku kan, Ji? Itu juga lumpur. Itu barang yang bikin mereka seneng, tapi kadang bikin jengkel juga. Lah pliket je. Aku jadi mbayangin, gimana risihnya orang-orang di Sidoarjo yang kelelep lumpur lebih banyak dari aku itu. Pasti ndak cuma jengkel, tapi juga misuh-misuh ndak keruan, ya? Wis jan trembelane.

Aku setuju Ji sama kowe. Kalau bener seperti yang kamu bilang, orang-orang yang ngebor di Sidoarjo itu mestinya disuruh nyiduk lumpur sampe abis. Terus lumpurnya ditimbun di rumahnya yang gedong magrong-magrong itu. Biar dia ikut merasakan betapa ndak enaknya kloloten lumpur. Biar dia ndak merasa kepinter, adigang adigung adiguno. Mentang-mentan kuwoso lan duwe duwit.

Ning kowe rasah sedih, Ji. Gusti Allah ora sare kok. Aku percoyo kuwi. Kabeh tumindak manungso ki mesti ono balesane. Kuwi jenenge karma, Ji. Sopo sing nandur, mesti bakal ngunduh wohe. Koyo judul buku kae lo, Ji. Siapa menuai angin, menuai badai. Ngono Ji. Mungkin ora saiki, mungkin ora sesuk. Ning aku percoyo mbesuk-mbesuk Gusti Allah paring balesan marang wong sing gawe rakyat sengsara.

Wis ah, aku arep adus disik, Ji. Tulung ambilkan anduk karo sabun kuwi. Kowe arep adus bareng aku opo? Widih, lah kok nyimut ….

Nganggo sarung apa ndak? Hush, ndak boleh nanya. Lah wong itu urusan sing paling primpen, rahasia je, kok kowe takon to, Ji? Lah kok nyimut. Kowe rasah perlu ngerti apakah kliyenku nganggo sarung opo ora? Ben kliyenku wae sing njelaske. Gitu kan, Ndoro Bei … Eh, emang Ndoro Bei pernah? Hihihi ….

Tapi aku setuju sama Mas Mantri, mbok yao juragan-juragan lanang sing sugih itu ada yang mau sama aku gitu loh. Satu saja. Ndak usah banyak-banyak. Daripada jajan, sewa si ini atau si itu, lah mbok ya sudah pilih salah satu wong wedok koyok aku ini, terus diajak rabi. Aku kan ndak cuma butuh duit. Aku kan juga butuh cinta, butuh kasih sayang. PSK kan juga manusia. Aih. Aku kan ya ndak mau hidup terus-terusan kayak begini. Capek, deh …. Oh, jablai … jablai …

Aku sih mau-mau saja disuruh tobat. Tapi, syaratnya asal ada yang mau menanggung hidupku, mengurus anakku, dan simbok sama bapak di kampung. Soale, kalau mereka cuma mau sama aku saja, lah njuk sing ngurus anakku sopo? Aku sih ya gelem-gelem saja berhenti cari duit dengan cara mekangkang kayak begini. Sapa yang ndak mau, Mas Mantri? Tapi piye carane? Kuwi masalahe.

Menikah sama PSK kayak aku itu cuma ada dalam cerita novel picisan atau sinetron TV. Dalam kehidupan nyata, itu berat banget. Abot tenan. Mosok ada keluarga yang rela punya menantu kayak aku gini? Piye rasane calon bojoku nanti misale ketemu koncone sing ternyata bekas kliyenku? Apa ndak keloro-loro itu? Apa hatinya ndak tercabik-cabik? Piye jal?

Makanya, Mas Mantri. Usul sampean itu ya ngoyo woro, tangeh lamun, hil yang mustahal. Nyaris ndak mungkin ada lelaki beristri yang mau nikah lagi sama orang kayak aku. Aku ini kan cuma telek sapi buat mereka itu. Hiks, sedih deh.

Halaman Berikutnya »