Lumpur Sidoarjo, Ji? Wah, aku ora ngerti. Aku belum pernah dolan sampe Sidoarjo. Waktu aku kecil dulu, Bapak memang pernah ngajak aku dolan ke arah ngetan, tapi paling banter ya cuma sampe Ngawi, ke deket ndesamu itu, Ji. Biasane Bapak terus ngajak aku duduk di alun-alun, di bawang wit ringin. Jajan pecel, pake krupuk urang. Wah, uenak tenan Ji.
Tapi aku memang pernah denger kliyenku ngomongin soal lumpur. Yah maklumlah, kliyenku kan macem-macem. Yang suka pake baju sapari atau batik ijo lumut itu kan ngaparat, Ji. Itu yang suka nganterin aku sampai di ujung gang. Nah, dia itu pernah cerita soal lumpur Sidoarjo yang bikin mumet itu katanya. Ning aku yo ndak mudeng.
Aku itu cuma tahu soal lumpur yang dikeluarkan pria-pria itu setelah mereka ngebor aku. Hihihihi…kowe ngerti maksudku kan, Ji? Itu juga lumpur. Itu barang yang bikin mereka seneng, tapi kadang bikin jengkel juga. Lah pliket je. Aku jadi mbayangin, gimana risihnya orang-orang di Sidoarjo yang kelelep lumpur lebih banyak dari aku itu. Pasti ndak cuma jengkel, tapi juga misuh-misuh ndak keruan, ya? Wis jan trembelane.
Aku setuju Ji sama kowe. Kalau bener seperti yang kamu bilang, orang-orang yang ngebor di Sidoarjo itu mestinya disuruh nyiduk lumpur sampe abis. Terus lumpurnya ditimbun di rumahnya yang gedong magrong-magrong itu. Biar dia ikut merasakan betapa ndak enaknya kloloten lumpur. Biar dia ndak merasa kepinter, adigang adigung adiguno. Mentang-mentan kuwoso lan duwe duwit.
Ning kowe rasah sedih, Ji. Gusti Allah ora sare kok. Aku percoyo kuwi. Kabeh tumindak manungso ki mesti ono balesane. Kuwi jenenge karma, Ji. Sopo sing nandur, mesti bakal ngunduh wohe. Koyo judul buku kae lo, Ji. Siapa menuai angin, menuai badai. Ngono Ji. Mungkin ora saiki, mungkin ora sesuk. Ning aku percoyo mbesuk-mbesuk Gusti Allah paring balesan marang wong sing gawe rakyat sengsara.
Wis ah, aku arep adus disik, Ji. Tulung ambilkan anduk karo sabun kuwi. Kowe arep adus bareng aku opo? Widih, lah kok nyimut ….